بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین انه خیر ناصر و معین.

ثم الصلوة والسلام علی اشرف الانبیاء والمرسلین ؛ سیدنا و نبینا محمد و علی آله المعصومین

واللعن الدائم علی اعدائهم و منکری فضائلهم اجمعین.

اعوذبالله من الشیطان الرجیم

بل اتبع الذين ظلموا أهواءهم بغير علم فمن يهدي من أضل الله وما لهم من ناصرين [ الروم 29 ]

فأقم وجهك للدين حنيفا فطرة الله التي فطر الناس عليها لا تبديل لخلق الله ذلك الدين القيم ولكن أكثر الناس لا يعلمون [ الروم 30 ]

منيبين إليه واتقوه وأقيموا الصلاة ولا تكونوا من المشركين [ الروم 31 ]

من الذين فرقوا دينهم وكانوا شيعا كل حزب بما لديهم فرحون [ الروم 32 ]

صدق الله العلی العظیم

نويسنده: فیض

شنبه 5 اسفند1385 ساعت: 16:16

سلام علیکم و رحمه الله و برکاته!

دوست گرامی مطلب فوق را بنده خواندم اما متاسفانه هدف سو دارید، بیاید بگوید که هدف شما از این کت کردن یک حصه از صحبت فرد را و بعد بالای ان نقد نوشتن چه است آیا این شیوه یهود و دشمنان قسم خورده اسلام نیست و ثانیان من نمی پزیرم که همه شیعه ها به کبار دین دشنام میدهد چرا من بسیار دوستان شیعه دارم و اگر چنان باشد که پایه های افکار شما به دشنام و فحش گویی استوار باشد رفسنجانی و قرضاوی را گذاشته اگر به قرن دوم و سوم هم برگردیم از خیالی تان بکشید  ؟ اتحاد و اتفاق عقیده وی را بلی غیر از عقیده دیگر وجهای مشترک موجود است.

دوست گرامی اگر واقعان شما میخواهید که همه مسلمین به رسمان انتخاب شده از جانب خداوند چنگ بزنند پس سفری در قران داشته باشید منحث یک فرد مستقل و آزاد نه وابسته بعد شاید به نتایج دیگر دست پیدا کنید.

در اخیر برای عزیزم بگویم که امروز اتحاد و اتفاق ضرورت عمده و اساسی امت مسلمه است در واقع گمشده ما است اما متاسفانه بگویم که با چونیین روش اتحاد نه بلکه بیشتر فاصله هل زیاد میشود.

در پناه حق باشید، خداوند همه ما را هدایت نصیب کند

می خواستم پاسخ نظر این خواننده گرامی را در همان کامنتها بنویسم اما دیدم ممکن است اجمال در این امر موجب اهمال باشد و از طرفی نکاتی که مد نظرم بود برای دیگران نیز می تواند مفید باشد از این رو تصمیم گرفتم در پست جداگانه ای پاسخ دهم

دوستان عزیز تصور می کنم :

آنچه همه ما در آن مشترک هستیم این است که نسبت به سرنوشت اسلام و مسلمین در دنیای حاضر دلسوز هستیم و همین عامل سبب می شود که نتوانیم مانند خیلی ها از کنار مسائل مربوط بدانها بی تفاوت بگذریم  

ولی آنچه ما را از هم جدا می کند دلبستگی ما به عقاید موروثی مان است. نه من و نه شما نمی توانیم بپذیریم که متاعی که اسلاف ما به عنوان اسلام به ما عرضه کرده اند و ما را بر اساس آن تربیت نموده اند چیزی غیر از اسلام محض که کاملترین دین است باشد اما واقعیت غیر از این است و همانطور که خانم هدایت در یکی از نظرات وبلاگشان نوشته بودند :

نويسنده: هدايت

شنبه 23 دي1385 ساعت: 17:16

دزستان خوب ، همراهى شما بسيار مابه ى خوشوقتى ام شده و اميدوارم خداوند همه ى ما را در راه شناخت اسلام راستين هدايت فرموده تا گردهاى دروغ و تهمت را از چهره ى زيباى اسلام بزداييم

پس این مسلم است که برخی از ما همان چهره مشوه را به جای دین خالص الهی پذیرفته و بر مبنای آن گام برمی داریم. حال ممکن است شما این را نسبت به من بدهید و من نسبت به شما (نظیر همان بحثهای رایج که تا ابد ادامه دارد!)

خوب عزیز من! این روش چه مشکلی را حل می کند؟؟

من خودم از شما و دیگران بارها خواهش کرده ام در مورد مطالب نظر بدهید و از بذل توجه و صرف وقتتان هم تشکر می کنم اما من و شما وقتی می توانیم به تفاهم واقعی برسیم که :

اولا : گوش شنوایی برای شنیدن و توجه داشته باشیم. اگر هر یک از ما بدون توجه به تذکرات دیگران سر در لاک خود فرو برده و به بهانه های مختلف فقط حرف و کار خودمان را تکرار کنیم فقط وقت خودمان و دیگران را تلف کرده ایم. من تذکرات دیگران را حتی اگر غلط یا توهین آمیز هم باشند با دقت می خوانم و گرچه ممکن است مواردی یا قسمتهایی از آنها را حذف کنم اما خودم را در قبال آنها مورد خطاب قرار می دهم که :

-          آیا محتمل نیست که او درست گفته باشد و من اشتباه کرده باشم؟؟ ولی شاید هم او اشتباه کرده باشد؟ (پس باید یک بار دیگر سخن او و خودم را در میزان سنجش علم و منطق قرار دهم تا بتوانم صواب را از خطا تمیز دهم و اگر این اختلاف رفع نشود بهتر است این سنجش را هم از اهل علم بخواهم چون ممکن است دچار جهل مرکب شده باشم)

-          اگر بفهمم که او درست گفته ، بلافاصله از اشتباهم برمی گردم ، یعنی علاوه بر اینکه مسیر قبلی را ادامه نمی دهم آنچه قبلا اشتباه نوشته یا گفته بودم با شجاعت و صدای بلند برای مخاطبینم تصحیح می کنم زیرا بر فرض که لازم شود خجالتی هم بکشم بهتر از رسوایی علی رؤوس الاشهاد در قیامت است.

-          اگر هم استنباطم این باشد که او بر خطاست و خواسته یا ناخواسته ایراد بیجا بر من می گیرد باز هم ممکن است من برای تبلیغ مطلب درستم ، از روشی نامناسب استفاده کرده باشم و به هر حال همین که او به خود زحمت داده و برایم مطلبی را نوشته بهتر از آن بوده که سکوت کند چون با سکوت معلوم نمی شود که اصلا رابطه ای با مخاطبمان داریم یا نه که در صدد تصحیحش برآییم! پس اخلاق اسلامی حکم می کند که با رویی گشاده از ارتباط وی استقبال کنم ولی هرگز نباید در مقابل انحراف از حق و میل به ظالمین نرمش نشان داد : و لا ترکنوا الی الذین ظلموا فتمسکم النار 

ثانیا : وقتی برای دیگران تذکری می دهیم مطلبمان منطقی و علمی و دقیق باشد به نحوی که خواننده بتواند منظور ما را به روشنی بفهمد. مثلا در پیام این خواننده گرامی :

-          بنده متهم شده ام که هدف سو دارید اما نمی دانم ایشان هدف یا نیت مرا که علام الغیوب بهتر از خودم می داند تشخیص داده اند! (یادآوری می کنم که شرعا این جمله ایشان نوعی اتهام است اشکال ندارد بگوییم که از نظر ما مخاطبمان اشتباه کرده است اما اینکه بگوییم غرض سوء داشته نیاز به اثبات دارد و به هر حال دلیل تصور ایشان برایم معلوم نیست)

-          متهم هستم که شیوه یهود و دشمنان قسم خورده اسلام را در پیش گرفته ام ولی باز برایم روشن نشد که کدام روش را می گویند و کدام عبارتهایم منظور ایشان است و اگر آنچه در سطر قبل آن نوشته اند (که گمان نمی کنم مقصود باشد) منظورشان است پس نعوذبالله همه متکلمین و نویسندگان و باحثین و از جمله همین آقای قرضاوی دشمن اسلامند چرا که همه آنها مجبورند قسمتهایی از کلام مورد بحثشان را که اصطلاحا شاهد مدعایشان هست بیاورند و هیچکس برای بحث نمی تواند همه کلامها و  سوابق و لواحق آنها را بیاورد که مستلزم لغو است. البته اگر منظورشان این است که کلام را به نحوی تقطیع کرده ایم که تحریف شده است باید به موارد آن دقیقا اشاره شود ولی بنده بخاطر ندارم چنین کرده باشم و اگر به ابتدای بحث هم مراجعه کرده بودند نوشته بودم که : به علت طولانی بودن و عدم نیاز ، من فقط قسمتهایی از مناظره را که فرصت کردم اشکالاتش را مطرح کنم ، کپی می کنم و بقیه مناظره در محل خودش : http://www.isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-877522&Lang=P  قابل دسترسی هست و شامل نکات درست و مفیدی هم می باشد

-          من که خودم این همه در باره اتحاد داد سخن دادم چرا نصیحت خودم را به خودم می کنید! و در باره اهمیت اتحاد برایم می نویسید؟ من معتقدم همین روشها و سخنان امثال قرضاوی از موانع اتحاد مسلمین است و بهانه به دست فرصت طلبان و دشمنان می دهد ؛ حال اگر من اشتباه می کنم باید با مقایسه علمی کلام من و او اشکال کارم را نشان دهید نه این که جانبداری بی دلیل کنید.

-          در باره لعن (که امیدوارم از نظر لغوی فرق آن را با فحش بدانید) در همین وبلاگ بحث کرده ایم و دلایل قرآنی  آن را هم ذکر کرده ام و در همان نقد مناظره هم نوشتم  هیچ مذهبی نمی تواند حکم علیه معتقدات درونی مذهب دیگر صادر کند مگر اینکه در محکمه منصف و بی طرفی که جمیع علمای آن مذهب حق دفاع داشته باشند جرم بودن آن ثابت شود. بلی مواردی که حقوق دیگران به نحوی تضییع شود مثل همین قتل و غارتهایی که امروزه به مدد فتاوای برخی وهابیون از خدا  بی خبر ، مردان و زنان و اطفال بیگناه شیعه دچار آن شده اند محکوم است و کار اینان بزرگترین خدمت به دشمنان اسلام است ؛ اما اینکه من یا شما در شهر و دیار خودمان که قرنها مختص مذهب خودمان بوده است فلان کس را دعا کنیم  یا با اعتقاد به این که از دشمنان پیامبر و اهل بیتشان صلوات الله علیهم اجمعین بوده است لعن کنیم ، به دیگران ربطی ندارد و اگر شرط اتحاد مسلمین دخالت و زورگویی در معتقدات یکدیگر باشد هیچ دو مذهبی متحد نخواهند شد و اگر شیعه ای در نزد شما هست که اینها را که ما لعن می کنیم از کبار دین می داند دعای مرا به او برسانید که ان شاءالله با آنان محشور شود!

-          امروزه حتی برای داوری بین دو تیم ورزشی هم کسی که از هواداران هیچکدام نباشد انتخاب می شود و تا قبل از این داوری (که برای اتحاد حقیقی و پایدار به عقیده من از نان شب هم واجبتر است!) بنده پیشنهاد منصفانه را مطرح کردم : منصفانه این است که هم شما رضی الله را در مسمع ما نگویید و هم ما لعن الله را در مسمع شما نگوییم و این هنر نیست که بگوییم تو از همه اعتقادت دست بردار و بیا با من اتحاد کن! اگر شما هم فارغ از این که شیعه یا سنی هستید پیشنهاد بهتری دارید که حقوق طرفین را رعایت کند بفرمایید و گر نه تا آمریکایی ها ریشه هر دو مان را نکندند به همین رضایت دهید! منتظر جواب منطقی تان هستم. والسلام علی عبادالله الصالحین

بنابر درخواست نویسنده محترم این نظرات را هم در ادامه مطلب قرار می دهم و از طولانی شدن عذر می خواهم: