خوب الحمدلله و  متشکرم به خاطر ظرفیت بالای شما. راستش را بخواهید بنده تا کنون با صدها نفر از طبقات مختلف اهل تسنن از دور و نزدیک سر و کار داشته ام و به جرات بگویم در تجربیات من ، شما اولین شخصی از اهل تسنن هستید که تا این اندازه تحمل داشتید و اگر تعریضی هم به تحمل شما داشتم کلی بوده یعنی رفتارهای عجولانه که بعضا در شیعه هم دیده می شود و به نظر من در اهل تسنن متاسفانه زیادتر است و همین موضوع ممکن است سبب پیشداوری ها و اشتباهات مکرر شود که در مورد بحث اعتقادی ، حیات ابدی را به خطر می اندازد.

و اما تذکرات بنده :

1= من قبلا توجه داده بودم که این مطلب را (که قبلا از یکی از اساتیدم فراگرفته بودم) خواستم برای اطلاع مراجعه کنندگان شما بیاورم و بحثهای فنی تفسیری کار من و شما نیست ولی اجمالا آنچه در رابطه با این آیه نوشتم یکی از قرائت های آیه شریفه است که به قول برخی ازاهل تسنن هم از نظر ادبی هم نسبت به قرائت رایج ترجیح دارد و اما آنچه شما نوشتید بحثی عقلانی در مورد وحی است که نزد هیچیک از مذاهب اسلامی مورد قبول نیست و تفسیر قرآن امریست که بر اساس احادیث وارده و با توجه به ادبیات عرب صورت می گیرد و در حدیث است که : من فسر القرآن برایه فلیتبوء مقعده من النار. بسیاری از تفسیرها و احکام و اعتقادات در هر یک از مذاهب با عقل بشر معمولی سازگاری ندارد و ما معتقدیم اگر مطلبی بطور یقینی از سرچشمه وحی (قرآن یا سنت مسلم) نشات گرفته باشد باید در مقابل آن تسلیم باشیم و مانند خیلی از آیات  که با علوم قبلی بشر سازگار نبوده و بعدها در علم نیز به حقانیت آنها رسیدند  این موارد (مانند شق القمر و ...) هم ممکن است رزق علمی آینده بشر باشد و شاید تا ابد هم بشر نفهمد وعلم آن نزد خداوند و آنان که او اجازه داده است ، باقی بماند. در مطلبی که انشاءالله بزودی در پاسخ یکی از نظرات قبلی خواهم نوشت (چگونه به ایمان شهودی دست یافتم؟) توضیحات دیگری هم خواهد آمد.

2= در جواب مطالب من مورد لعن نوشتید :

... اينها را همه قبول . حالا بر چه اساس عده اى صحابى كه در بدر و احد و جهادها و هجرت هم راه رسول خدا صلوات الله عليه و ركاب با ركاب در راه خدا خود را و جان و مال را نثار دين خدا و نصرت رسولش مى كردند را ، مى خواهيد لعن كنيد؟!

 نکند فکر می کنید که ما هم تا به حال سنی شده ایم؟!

من  که قبلا نوشته بودم بر چه اساس :

...اگر (به فرض!) روزی خداوند چنین خواست و شما (مانند ما) به این یقین رسیدید که برخی از صحابه رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم و حتی برخی از همسران آن حضرت از دشمنان ایشان بوده اند و حتی طبق برخی از مدارک تاریخی پیامبری را که برای همه ما عزیزتر از جان است به شهادت رساندند ؛ شما بیش از ما از آنان متنفر خواهید شد ولی این فعلا مجرد فرض است و معلوم است که تصور آن هم برایتان حداقل رنج آور است اما بدانید وقتی که شما هم برای افرادی که (از نظر ما) در این حد از عناد با دین خدا و رسول و اهل بیت آن حضرت بوده اند می نویسید : رضی ... و القابی را که خاص اولیای خداست برای آنان بکار می برید ما هم بیش از آن رنج می بریم...

اما مشکل اینجاست که ما باز هم تکلیفمان روشن  نیست! شما با کسی دارید بحث می کنید تا او را متقاعد کنید که سنی برحق است و شیعه اشتباه می کند ، آن وقت در مطالب اختلافی بر مبنای اهل سنت حکم می کنید! یعنی از شیعه می خواهید که بر اساس دیدگاه اهل سنت ببیند و بعد می گویید حالا دیدی حق با ما بود؟! این از نظر استدلالی ، دور باطل نیست؟

3= لزومی ندارد که همیشه حتی به زور هم که شده جوابی برای طرف مقابل جور کنیم و جواب دادن من یا شما به مطالب یکدیگر هیچگاه نباید بر سبیل دفاع از خود باشد بله ما موظفیم از حق دفاع کنیم ؛ لذا هر زمان که یقین کردیم حق با طرف مقابل است شرعا موظفیم بلافاصله قبول کنیم اما منعی ندارد که تا تحقیق  کامل که منجربه یقین شود مهلت خواسته و طبعا در این صورت ، بدون اصرار بر مواضع قبلی موضع جدیدمان را بعدا مشخص خواهیم کرد.

و آخر دعوانا ان الحمد لله رب العالمین.