بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین

تقدیم به پیشگاه حجت الله الاعظم که مظهر عبودیت مطلق خداست.

ابتدا تشکر می کنم از اینکه بین خوانندگانی خاموش که از سایتها و وبلاگهای مختلف به ما سر می زنند برخی هم ابراز لطف نموده و با توجهات و تذکرات خویش ما را رهین منت خود می سازند. و ای کاش ان اکثریت خاموش نیز در گذر خویش بر مطالب ما یا دیگران پیامی هر چند کوتاه از خود بجا می گذاشتند تا در رهگذر تعامل فکری اگر اشتباه یا نقصی هست برطرف کنیم و در یکی از نظرات مطرح شده برای ما در مورد راه شهودی چنین اشکال شده که چرا ما برای راه شهودی اینقدر شرایط دست وپاگیر و سخت گذاشته ایم؟

به اعتقاد نگارنده این نظر ، دعا و توسل برای ارتباط با حجت الهی برای همگان با هر سطح فهم و امکانات امکانپذیر است و حد اجابت ان هم به خلوص نیت و تلاش دلسوزانه فرد بستگی دارد. نگارنده سپس به ارشادات برخی از بزرگان شیعه اشاره می کند که در مجالس عمومی چندهزار نفری با کمال صراحت ادعا کرده اند که : اگر کسی حتی به اندازه دو شبانه روز ، با سوز و گداز امام زمان علیه السلام را جستجو کند و هیچ اثر مشهودی از آن حضرت (که ارتباط آن واضح و مسلم باشد) نیابد می تواند معترض شود چرا که نعوذ بالله خداوند بخیل نیست که ولی و حجت زنده بر روی زمین داشته باشد و هر راه ارتباطی با وی را حتی از اهل آن دریغ کند! و اصولا علت و فلسفه غیبت امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف ، مصون داشتن از گزند دشمنان است تا زمانی که در مستضعفین جهان آمادگی تحمل حکومت محض و خالص اسلامی ایجاد شود و این منافاتی با اینگونه ارتباطات ندارد.

به فرمایش مرحوم سید بن طاووس مردم (حتی شیعیان) در علاقه به امام زمان صادق نیستند و الا خود حضرت یا نماینده یا اثر مسلمی از ایشان را می دیدند. مثالی می زنیم : اگر شما فرزندی داشته باشید که هر روز مدرسه می رود و زمان معینی هم به خانه برمی گردد و روزی فرزند دلبندتان در زمان مقرر به خانه برنگردد تا مدتی صبر می کنید ولی کم کم نگرانیتان زیاد می شود و با مدرسه و دوستانش تماس می گیرید اما آنها هم اطلاعی از وی ندارند از فامیل و هر جا که احتمال می دهید رفته باشد سراغ می گیرید ولی آنها هم  خبری ندارند به پلیس و تمام کسانی را که ممکن است بتوانند کمکی کنند اطلاع می دهید یا بنی اذهبوا فتحسسوا ... و با این وجود از خانه بیرون رفته و با اضطراب به هر کوی و برزن سر می زنید ولی هیچ خبری نمی شود. با فرارسیدن شب و تاریکی دیگر دلتان آتش گرفته و با خود می گویید نکند بلایی سر فرزندم آمده باشد حالا او کجاست و  چه می کند و ... آیا می توانید تصور کنید حال چنین پدر و مادری را و اشتیاق آنها را به یافتن گمشده شان؟! عالم شیعی با شهامت مدعیست اگر شما حتی 48 ساعت نه ، 24 ساعت چنین سوز درونی را در خود برای رسیدن به محبوب واقعی تجربه و استغاثه و تلاش کرده ؛ مثلا به مکانهایی که احتمال می دهید حضرت را ببینید (مثلا زیارتگاهها یا مخصوصا در چنین ایامی بیت الله الحرام) سری بزنید (البته نیت شما در این مدت باید در هر تلاشی از آغاز تا انجام ، فقط یافتن گمشده و وصال محبوب باشد) و هیچ رد مسلمی از وی نیابید زنده باشم یا مرده بر من لعنت کنید!

چون مطلب طولانیست فعلا از ادامه آن صرف نظر می کنم و اجمالا چند نکته از خودم اضافه می کنم :

اولا بنده هم قبول دارم و قبلا هم عرض کرده بودم که : اثبات شئی نفی ماعدا نمی کند و دیگران نیز ممکن است شهود را در شرایطی تجربه کنند

ثانیا آنچه گفته شد به درون انسانها مربوط می شود و اگر کسی درست انجام دهد به عقیده بنده از تلاشهای برهانی برتر است ولی در مقام مباحثه و محاجه طرفینی که کار ما در اینجا از این سنخ است کاربردش مشکل است زیرا همچنانکه قبلا دیدیم ممکن است طرف مقابل حتی بدون اینکه کوچکترین قدمی برداشته باشد منکر شود و چون تجربه شخصی است نه او می تواند برای ما ثابت کند و نه ما .

ثالثا راه منحصر نیست

رابعا در اینجا طرف ما به هر دلیل قبلا این راه را منکر شده و ما هم نیازی به ورود در جدالی که راه بحث طرفینی در آن نیست نداریم.

....

اما به هر حال هم از این تذکر دلسوزانه که باعث تصحیح و تکمیل این بحث شده تشکر می کنم و هم من باب وظیفه به همه توصیه می کنم که از این مطلب فوق الذکر که در واقع کیمیایی است مخفی ؛ غفلت نکنند. این بنده روسیاه درگاه الهی با وجود آنکه آن اخلاص و تلاش را هم نداشته ام اما سالها پیش مختصری در این راه قدم گذاشته ام و عنایت های واضح و مسلمی دیده ام که جای ذکرش اینجا نیست و البته همانطور که گفتم در این باره اصلا بحثی نداریم زیرا تجربه شخصی برای دیگران نه قابل انکار است و نه تایید و هر کس خود می تواند عمل کند و کار ما در اینجا راه برهانیست که قابل بحث بوده و از نظر دینی هم بدون تایید نیست : قل هاتوا برهانکم ان کنتم صادقین.